ویرتا

عرفان حقيقى و عرفان هاى كاذب

۱۳ آذر ۱۳۹۶

سال
بیست و یک
/
شماره پیاپی
۱۷۷
/
صفحه
۱۰۱-۱۱۸

چکیده :

معنويت امرى است كه بشر هميشه به آن تمايل داشته، ولى رشد تجربه گرايى در سده اخير و سرخوردگى انسان از فناورى، موجب گرايش بيشتر به امور ماوراى طبيعى و معنويت خواهى شده است. با افزايش گرايش به معنويت، عرفان نماهاى فراوانى ظهور كرده اند كه درصدد پاسخ به اين نياز و حل بحران معنويت برآمده اند، اما نه تنها نتوانسته اند به عطش معنوى انسان پاسخ درست بدهند، بلكه بر آلام روحى بشر افزوده اند.
اين نوشتار به روش تحليلى ـ توصيفى به دنبال معرفى تعاليم برخى از اين مكاتب نوظهور عرفانى براى اثبات كذب آنها و حقانيت عرفان اسلامى است. از اين رو، با بررسى مهم ترين فرقه هاى نوظهور و مبانى آنها، به مقايسه و بازشناسى عرفان حقيقى و عرفان هاى نوظهور پرداخته مى شود.
معنويت هاى نوظهور از جذابيت هاى فريبنده و ادبياتى ساده برخوردارند كه ظاهرا حق جلوه مى كنند، اما مبانى آنها سست و مبتنى بر عقل گريزى، نفى شريعت، اومانيسم، جاه طلبى و مانند آن است. در مقابل، عرفان ناب اسلامى ناشى از وحى و مبتنى بر آموزه هاى قرآن و اصولى همچون كرامت انسان، توحيد، شريعت و ولايت مدارى است.




کلیدواژه‌های مقاله :
عرفان، اوشو، ذن بوديسم، پائولو كوئيلو، تولتك شمنيزم، يوگاناندا، كريشنا مورتى