پيامبر و امام


 تفاوت پيامبر با امام در چه مواردى هست؟

 

«شأن نبى» آن هست كه راه را بر آقام آشكار كند؛ امّا امام، آقام را راهبرى مى كند و به پيمودن راه وا مى دارد. براين اساس مقام امامت از نبوت بالاتر هست و به همين دليل، ابراهيم خليل، مدت ها پس از آنكه به پيامبرى رسيد و پس از پيروزى در امتحان هاى متعدد، به مقام امامت نايل آمد.۹

برترى مقام امامت از مقام نبوت، به معناى آن نيست كه شخص «امام»، از شخص «نبى» برتر و بالاتر هست؛ زيرا بسيارى از پيامبران ـ از جمله پيامبر اسلام ـ علاوه بر مقام «نبوت»، داراى مقام «امامت» نيز بوده اند.

«امام» كسى هست كه در عصر خود، در نقطه اوج و قله هرم هستى قرار دارد. به همين جهت باطن امام، همانند باطن پيامبر، با نور «ولايت حق» روشن بوده و با عالم حقايق و معانى غيبى ارتباط دارد. امام، همانند پيامبر، واسطه فيض ميان خلق و حق تعالى، عامل ارتباط خلق با حق و حافظ حريم وحى و شريعت هست.

امّا پيامبر نيست؛ يعنى، مقام و شأن و مسئوليت نبوّت و رسالت را به او نداده اند. براساس روايات، امامان دست آموز «الهام غيبى»اند. آنان صداى غيب را مى شنوند، اما فرشته را نمى بينند؛ برخلاف پيامبر كه نقل کرد فرشته را مى شنود و گاه خود ملك را مى بيند، نه اينكه تنها صدا را بشنود۱۰٫

 

۹٫ نگا: بقره۲، آيه ۱۲۴٫

۱۰٫ نگا: اصول كافى، روايات شماره ۷۰۵، ۷۰۶، ۴۳۵٫

 

منبع: ویرتا برگرفته از پرسمان، امـام شناسى.

حتما بخوانيد

ویژه نامه امامت پژوهی و فرقه های مذهبی

ویژه نامه اعتقادات و پاسخ به شبهات

‘ );
w.anetworkParams[ ad.id ] = ad;
d.write( ‘