ویرتا

آفتاب پنهان – دعا و درخواست ظهور

۲ اردیبهشت ۱۳۹۶

یکی از وظایف مسلم شیعیان در زمان غیبت امام، دعا برای قرب ظهور و درخواست قیام آن حضرت است. نشانه شیعه راستین آن است که هر صبح و شام و با هر نماز و نیاز، دست حاجت به پیشگاه خداوند رئوف می برد و از او ظهور مولایش را درخواست می کند. شیفته حقیقی امام زمان علیه السلام، در دعا برای ظهور محبوبش اسیر الفاظ نیست، گرفتار عبارت پردازی نیست، بلکه از عمق جان دعا می کند و با تمام وجود، دیدار امامش را می طلبد. تنها زبانش سخن نمی گوید، بلکه قلبش در هجران یار می سوزد. دلش در فراق محبوب، مضطرب است. دیدگانش در انتظار دیدار اشکبار است و گردش زبانش در کام، همچون اشکهای غلطانش بر گونه، نشانه محبت درونی و علاقه قلبی به مولا و محبوب است. در دوران تاریک و طوفان زده غیبت، تنها کسانی به راه نجات و سعادت رفته اند که پیوسته به یاد امام زمان علیه السلام هستند و همواره در فراقش اشک می ریزند و برای قرب ظهورش دعا می کنند.

شیعه شیفته به سان انسانی فارغ و بی سوز، نیایش نمی کند، بلکه مانند عاشقی دلباخته، با دلی پر سوز و گداز دعا می کند. او از صمیم قلب، امامش را می طلبد و با تمام وجود برای ظهور مولایش دعا می کند. آیا می توانید حال شخص غریق را تصور کنید؟ دریا طوفان می شود. امواج سهمگین، کشتی را زیر و رو می کنند. ابرها می غرند. باران به شدت می بارد. هوا تاریک می شود. کشتی در میان طوفان و تلاطم شدید آبها، واژگون می گردد. سرنشینان کشتی، و حشتزده و مضطرب، به دریا می ریزند. اقیانوس بی پایان، انسانها را لابلای امواج خروشان می پیچد و به کام مرگ می فرستد. انسانی که در دیار گرفتار طوفان شده، کشتی اش شکسته، به دریا افتاده و در حال غرق شدن است، چگونه برای نجات خویش دعا می کند؟ با چه حالی خدا را می خواند و چطور از پرده دل به پیشگاهش التماس می کند؟ شیعه دلباخته در زمان غیبت، میان موجهای پر خروش حکومتهای خود کامه، در دل دریای طوفان زده و تاریک اجتماعات فاسد بشری، کشتی سعادتش شکسته می بیند، دل را در فراق امام و مولایش مضطرب و پریشان می یابد و بدونم یکذره ظاهر سازی و خود نمایی از صمیم قلب فریاد می کشد: این بقیه الله؟ و با اشک و سوز می گوید: این المنتظر لاقامه الامت و العوج؟ کجا است مصلحی که انتظار می کشیم انحرافها و کجی ها را راست گرداند؟

این المرتجی لازاله الجور و العدوان؟ کجا است مایه امیدی که ستم و
بی عدالتی را از جهان برچیند؟ این معز الاولیاء و مذل الاعداء؟ کجا است عزت
بخش دوستان و ذلیل کننده دشمنان؟ این ابن النبی المصطفی و ابن علی المرتضی
و ابن خدیجه الغراء و ابن فاطمه الکبری؟ و همین دعاها و اشکها است که
شیعیان دلباخته را از تیرگیها نجات می دهد. حضرت امام حسن عسکری علیه
السلام به احمد بن اسحاق فرمودند: و الله لیغیبن غیبه لا ینجو فیها من
الهلکه الا من ثبته الله عز و جل علی القول بامامته و وفقه للدعاء بتعجیل
فرجه. [۱]  سوگند به خدا – فرزندم – دارای غیبتی
خواهد بود که هیچ کس در آن دوران از هلاکت و نابودی، رهایی نمی یابد، مگر
مسی که خداوند، او را بر اعتقاد به امامت وی استوار ساخته و بر دعا برای
تعجیل ظهور آن حضرت تویقش بخشد. دلباختگان حضرت ولی عصر علیه السلام و
شیفتگان آن حضرت، از یاد او و جستجوی وجود شریفش غفلت نمی ورزند. آیا ممکن
است کسی شیفته او باشد و فراموشش کند؟ هرگز. و آیا می شود دلباخته جانسوزی
پیوسته به یاد او باشد، به حضرتش درود و سلام فرستد، اشک اندوه ببارد، در
هجرانش بسوزد، برای ظهورش دعا کند، ولی آن حضرت، او را از یاد ببرند و به
فریادهای مشتاقانه پاسخ نگویند؟! نه، نه، هرگز، او چشمه لطف و احسان است.
او منبع جود و بزرگواری است. او باب رحمت خداوند است.

اللهم ارنی الطلعه الرشیده و الغره الحمیده و اکحل ناظری بنظره منی الیه و عجل فرجه و سهل مخرجه.

پی نوشت :
۱- کمال الدین صدوق،ص۳۸۴٫
منبع : کتاب امام زمان بهار دل ها،سیدجمال الدین حجازی

نوع مطلب :
حرف دل، 
برچسب ها :
امام مهدی(عج)، دعا، ظهور، تعجیل فرج، شیعه،